W warunkach wysokiego ryzyka wybuchu metanu kluczowe jest ograniczanie źródeł zapłonu atmosfery wybuchowej. Metan w odpowiednim stężeniu w powietrzu może ulec zapłonowi od impulsu energetycznego, płomienia, gorących produktów reakcji lub iskier.
Dlatego odpowiedź "Użycie materiałów wybuchowych" jest najmniej odpowiednia: roboty strzałowe z natury generują bardzo gwałtowne uwolnienie energii, wysoką temperaturę i produkty detonacji. W rejonach o podwyższonej metanowości taki bodziec może zainicjować zapłon, a w konsekwencji wybuch, jeśli warunki wentylacyjne i metanowe są niekorzystne.
Pozostałe metody, choć również mogą stwarzać zagrożenia, są zwykle bardziej "sterowalne" pod kątem przeciwwybuchowym:
- "Użycie maszyn do drążenia mechanicznego" może powodować iskrzenie lub nagrzewanie elementów, ale ryzyko ogranicza się przez dobór urządzeń, stan techniczny, kontrolę temperatur, procedury oraz organizację pracy.
- "Użycie strumienia wody pod wysokim ciśnieniem" samo w sobie nie jest typowym inicjatorem zapłonu metanu, a dodatkowo woda może ograniczać pylenie i obniżać temperaturę powierzchni. W praktyce nadal potrzebna jest kontrola instalacji i energii urządzeń pomocniczych.
- "Użycie podgrzewania skały do wysokiej temperatury" wiąże się z ryzykiem (gorące powierzchnie), ale jako metoda urabiania jest mniej typowa w kopalniach podziemnych; w porównaniu z detonacją zwykle daje inną charakterystykę źródeł zapłonu i potencjalnie mniejszy impuls energetyczny, zależnie od technologii.
Wniosek egzaminacyjny: w zagrożeniu metanowym za najbardziej niebezpieczne uznaje się działania, które bezpośrednio generują płomień/impuls energetyczny zdolny do zapłonu atmosfery wybuchowej, co najlepiej opisuje użycie materiałów wybuchowych.
