KWALIFIKACJA SPO4 - STYCZEŃ 2020

Opisane czynności: przytulanie, pocieszanie oraz zabawy paluszkowe mają wspólny mianownik: są bliską, ciepłą interakcją "twarzą w twarz", często z elementem dotyku i uważnej reakcji opiekuna na sygnały dziecka. W opiece nad małym dzieckiem takie zachowania pełnią funkcję regulacji emocji (pomagają się uspokoić), wzmacniają więź i budują poczucie bezpieczeństwa. Z tego powodu najlepiej pasują do odpowiedzi "kontaktu", rozumianego jako potrzeba bliskości i relacji z opiekunem.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?

• "sukcesu" – potrzeba sukcesu/osiągnięć wiąże się z wykonywaniem zadań, sprawczością i uzyskiwaniem efektu (np. pochwała za samodzielne działanie, ukończenie zadania). Przytulenie i pocieszanie nie są ukierunkowane na wynik ani osiągnięcie, lecz na relację i ukojenie.
• "działania" – zabawy paluszkowe rzeczywiście są aktywnością, ale w pytaniu kluczowe są także przytulanie i pocieszanie. Te czynności nie służą przede wszystkim "byciu w ruchu" czy realizacji aktywności, tylko zaspokajają potrzebę bycia zauważonym, trzymanym i uspokojonym w relacji. Aktywność jest tu narzędziem kontaktu, nie celem.
• "szacunku" – potrzeba szacunku odnosi się do uznania, godności i traktowania z powagą (często w kontekście relacji społecznych i norm). Choć szacunek jest ważny w wychowaniu, wskazane zachowania są bardziej typowe dla zaspokajania potrzeby bliskości/więzi niż dla budowania uznania społecznego.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się sygnały takie jak "pocieszanie", "przytulanie", "czuły dotyk", "bliskość" lub aktywność wykonywana bardzo blisko opiekuna (np. zabawy paluszkowe), zwykle testowana jest kategoria potrzeb relacyjnych: kontakt/bezpieczeństwo/więź. Warto zawsze dopasować odpowiedź do funkcji zachowania (po co to robimy), a nie tylko do jego formy (czy to jest aktywność).