Pull-off (często zapisywane także jako "pull off") to jedna z podstawowych technik legato w grze na gitarze. Polega na tym, że po zagraniu dźwięku palec lewej ręki nie jest po prostu odrywany od struny, lecz "ściągany" ruchem w bok (z lekkim szarpnięciem), aby pobudzić strunę i uzyskać kolejny dźwięk na niższym progu lub pustej strunie. Dzięki temu wykonawca uzyskuje płynne połączenie dźwięków bez ponownego ataku prawą ręką (kostką lub palcami).
Odpowiedź "gitarze." jest poprawna, bo nazwa tej techniki funkcjonuje w praktyce gitarowej (elektrycznej, akustycznej, klasycznej) jako standardowe określenie konkretnego ruchu palców i sposobu artykulacji.
- "fortepianie." – na fortepianie dźwięk powstaje przez uderzenie młoteczka w strunę po naciśnięciu klawisza. Nie ma odpowiednika mechaniki "ściągnięcia palca ze struny" w celu wzbudzenia kolejnego dźwięku bez ponownego ataku.
- "werblu." – werbel jest instrumentem perkusyjnym; artykulacja opiera się na uderzeniach pałką/szczotką. Termin pull-off nie opisuje typowej techniki werblowej (tam spotyka się m.in. rimshot, ghost notes, flamy, dragi).
- "flecie." – flet to instrument dęty; dźwięk zależy od zadęcia i chwytów. Choć istnieją techniki łączenia dźwięków (np. legato) czy ozdobniki, nie realizuje się ich przez "ściąganie palca ze struny" jak w gitarowym pull-off.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się angielskie nazwy typu hammer-on, pull-off, bending, slide, najczęściej dotyczą one gitary (lub szerzej: instrumentów strunowych szarpanych). W praktyce realizacji nagłośnień taka wiedza pomaga w rozmowie z muzykiem i w doborze obróbki (np. kompresji), aby legato było słyszalne w miksie.
