U dziecka z astmą oskrzelową aktywność fizyczna jest zwykle zalecana, ale musi być dostosowana do możliwości i aktualnego stanu zdrowia. Podczas zajęć ruchowych terapeuta powinien tak prowadzić ćwiczenia, aby ograniczyć czynniki mogące wywołać skurcz oskrzeli i duszność.
Dlaczego prawidłowe jest: unikać zbyt długiego wysiłku, pamiętać o rozgrzewce i stosowaniu przerw?
• Rozgrzewka pomaga stopniowo zwiększać wentylację i obciążenie organizmu, co sprzyja lepszej tolerancji wysiłku.
• Unikanie długotrwałego, nieprzerwanego wysiłku zmniejsza ryzyko narastania objawów (kaszel, świsty, duszność).
• Przerwy pozwalają na wyrównanie oddechu, nawodnienie i obserwację samopoczucia dziecka, co jest elementem bezpieczeństwa terapii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- Organizować biegi długodystansowe i gry zespołowe na świeżym powietrzu — długodystansowy bieg bywa zbyt obciążający, a warunki na zewnątrz (zimne powietrze, alergeny) mogą prowokować objawy. Gry zespołowe mogą być możliwe, ale po odpowiednim dostosowaniu intensywności i z przerwami, więc wskazanie ich w formie "organizować" jest zbyt ryzykowne i ogólne.
- Dobierać zabawy wyłącznie w pozycji siedzącej, pamiętać o zamykaniu okien — ograniczenie do pozycji siedzącej nie jest konieczne i może niepotrzebnie redukować korzyści z ruchu. "Zamykanie okien" nie jest uniwersalną zasadą i nie zastępuje właściwego dozowania wysiłku.
- Wykonywać głównie ćwiczenia oddechowe oraz izometryczne — ćwiczenia oddechowe mogą wspierać kontrolę oddechu, ale nie powinny być jedyną formą aktywności, jeśli lekarz zalecił ruch. Ponadto samo skupienie na izometrii nie rozwiązuje kluczowej kwestii bezpiecznej organizacji wysiłku (rozgrzewka, przerwy, czas trwania).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się choroba przewlekła i zalecenie aktywności, najczęściej poprawna odpowiedź dotyczy bezpieczeństwa, stopniowania i monitorowania, a nie całkowitego zakazu ruchu ani wprowadzania wyłącznie jednego typu ćwiczeń.
