W BHP czynniki środowiska pracy grupuje się na cztery podstawowe kategorie: fizyczne, chemiczne, biologiczne i psychofizyczne. Pyły przemysłowe klasyfikuje się jako czynniki fizyczne, ponieważ mają postać cząstek stałych (aerozolu stałego) unoszących się w powietrzu i oddziałują przede wszystkim poprzez wdychanie oraz osadzanie się w drogach oddechowych.
Źródłem pyłów są typowe procesy mechanicznej obróbki materiałów, takie jak: kruszenie, mielenie, cięcie, wiercenie czy szlifowanie. W praktyce rozróżnia się m.in. frakcję wdychalną (cząstki, które mogą dostać się do dróg oddechowych) oraz respirabilną (drobniejszą, mogącą docierać do pęcherzyków płucnych). Ta "fizyczna" postać i tor narażenia uzasadniają przypisanie pyłów do czynników fizycznych.
Odpowiedź "chemicznych" jest niepoprawna, bo czynniki chemiczne opisuje się przede wszystkim jako substancje w postaci gazów, par, mgieł lub substancji chemicznych o określonym składzie, podczas gdy "pył" jest kategorią związaną z postacią rozdrobnionej materii. To, że pył może zawierać związki szkodliwe (np. toksyczne albo rakotwórcze), nie zmienia podstawowej klasyfikacji w typowym podziale czynników środowiska pracy.
Odpowiedź "biologicznych" jest błędna, ponieważ czynniki biologiczne obejmują m.in. mikroorganizmy i materiały pochodzenia biologicznego (np. bakterie, grzyby), a nie ogólnie pyły powstające z procesów technologicznych. Odpowiedź "psychofizycznych" jest błędna, bo ta grupa dotyczy obciążenia pracą (np. stres, monotonia, obciążenie umysłowe i fizyczne), a nie zanieczyszczeń powietrza na stanowisku pracy.
Z punktu widzenia praktyki technika BHP prawidłowa klasyfikacja jest ważna, bo wpływa na dobór metod ograniczania narażenia (odpylanie, wentylacja miejscowa, hermetyzacja) oraz na planowanie badań i pomiarów czynników szkodliwych w środowisku pracy.
