Raport z kontroli wewnętrznej dotyczącej działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń pełni przede wszystkim funkcję dowodową i organizacyjną w samym gabinecie. To w gabinecie planuje się działania, wdraża procedury, sprawdza ich przestrzeganie oraz analizuje nieprawidłowości. Z tego powodu właściwym miejscem przechowywania raportu jest dokumentacja wewnętrzna gabinetu, w którym wykonano kontrolę.
Przechowywanie raportu na miejscu ma praktyczne znaczenie:
- umożliwia szybki wgląd personelu w wyniki kontroli i zalecenia,
- ułatwia wykazanie ciągłości działań zapobiegawczych (co było sprawdzane i kiedy),
- pozwala porównywać kolejne kontrole i oceniać, czy wprowadzono poprawki.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują podmioty zewnętrzne wobec gabinetu lub podmioty o innym celu działania:
- "najbliższa jednostka zajmująca się leczeniem chorób zakaźnych" – to podmiot leczniczy, a nie miejsce archiwizacji dokumentów gabinetu; leczenie nie zastępuje prowadzenia dokumentacji kontroli wewnętrznej.
- "dokumentacja zewnętrzna gabinetu w Narodowym Funduszu Zdrowia" – NFZ dotyczy głównie rozliczeń i świadczeń, a nie jest standardowym repozytorium raportów z kontroli wewnętrznych gabinetu.
- "najbliższa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna" – kojarzy się z nadzorem i kontrolą, ale pytanie dotyczy przechowywania raportu z kontroli wewnętrznej; dokument powinien być w gabinecie, aby można było do niego sięgać w pracy i podczas ewentualnych kontroli.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "kontrola wewnętrzna", najczęściej chodzi o dokumenty prowadzone i archiwizowane wewnątrz jednostki, a instytucje zewnętrzne pojawiają się co najwyżej jako organy nadzoru, nie jako miejsce stałego przechowywania raportów.
