W realizacji planu opieki kluczowe jest ciągłe monitorowanie i okresowa ocena tego, czy zastosowane działania rzeczywiście prowadzą do osiągnięcia ustalonych celów. Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "dokonywać oceny skuteczności podejmowanych działań w odniesieniu do założonych celów". Taka ewaluacja oznacza, że opiekun obserwuje zmiany (np. w samodzielności, nastroju, poziomie bólu, tolerancji wysiłku), zapisuje je i porównuje z kryteriami sukcesu ustalonymi w planie. Gdy cele nie są osiągane, w praktyce oznacza to konieczność korekty metod wsparcia, częstotliwości działań albo konsultacji z innymi osobami z zespołu.
Odpowiedź "podejmować za podopiecznego decyzje dotyczące organizacji czasu wolnego" jest nieprawidłowa, ponieważ opieka wspierająca ma wzmacniać sprawczość i podtrzymywać samodzielność osoby starszej. Wyręczanie w decyzjach może prowadzić do bierności, spadku motywacji i obniżenia poczucia kontroli, a w konsekwencji pogorszyć funkcjonowanie.
Odpowiedzi "przeprowadzać wywiad środowiskowy" oraz "przeprowadzać wywiad rodzinny" nie pasują do sformułowania o systematycznym działaniu w trakcie realizacji planu. Wywiady są typowe dla etapu zbierania informacji i rozpoznania potrzeb (na początku pracy lub przy istotnej zmianie sytuacji), a nie jako stała, cykliczna czynność realizacyjna. W praktyce wywiad może uzupełniać ocenę, ale nie zastępuje podstawowego obowiązku: sprawdzania skuteczności wdrożonych działań względem celu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa "systematycznie", "realizując plan" i "w odniesieniu do celów", zwykle chodzi o monitorowanie i ewaluację, a nie o czynności diagnostyczne (wywiad) ani o wyręczanie podopiecznego.
