Redlice w siewnikach zbożowych pełnią funkcję wykonania bruzdy (rowka) w glebie, w którą trafia materiał siewny. W praktyce spotyka się różne konstrukcje redlic, a ich kształt i materiał są dobierane do warunków pracy (ścieranie, uderzenia w kamienie, wymagana trwałość) oraz do rozwiązania producenta.
Redlica stopkowa (płozowa) ma kształt "stopy"/płozy i pracuje w bezpośrednim kontakcie z glebą na znacznej powierzchni. W klasycznych opisach mechanizacji rolnictwa jako typowy materiał redlic stopkowych wskazuje się żeliwo. Wynika to z połączenia cech ważnych przy pracy w glebie: stosunkowo dobrej odporności na zużycie ścierne, odpowiedniej twardości oraz opłacalności technologicznej (łatwość odlewania i koszt).
Odpowiedź "ze stali" bywa kusząca, bo wiele elementów roboczych maszyn rolniczych wykonuje się ze stali (często hartowanej), jednak w kontekście innych typów redlic (np. talerzowych lub nożowych) stal jest szczególnie typowa. To częsty błąd wynikający z pomylenia rodzaju redlicy.
Odpowiedzi "z ołowiu" i "z aluminium" są nieadekwatne do warunków pracy redlic: element roboczy musi wytrzymywać intensywne ścieranie i obciążenia w glebie, a materiały miękkie lub o niewystarczającej odporności na zużycie nie są właściwym wyborem dla takiej części roboczej.
W nauce do egzaminu warto zawsze: (1) najpierw rozpoznać typ redlicy, (2) powiązać go z typowym materiałem i technologią wykonania, (3) odnieść to do funkcji (bruzdowanie) i dominującego rodzaju obciążeń (ścieranie).
