Przy pracach spawalniczych dłonie są narażone na wysoką temperaturę, iskry i odpryski stopionego metalu, a także na urazy mechaniczne. Dlatego rękawice przeznaczone do spawania muszą być wykonane z materiału o dobrej odporności termicznej i mechanicznej oraz mieć konstrukcję ograniczającą ryzyko dostania się iskier do wnętrza.
Poprawne są rękawice opisane jako wykonane z grubej skóry (dwoiny) z długim mankietem. Skóra (często dwoina bydlęca) jest typowym materiałem dla rękawic spawalniczych, a długi mankiet osłania przedramię i działa jak bariera przed rozżarzonymi cząstkami. To odpowiada wymaganiom stawianym rękawicom spawalniczym wg PN-EN 12477, gdzie istotna jest zarówno ochrona termiczna, jak i mechaniczna.
Pozostałe rodzaje rękawic są nieadekwatne do spawania, ponieważ nie zapewniają właściwej ochrony przed zagrożeniami termicznymi lub nie osłaniają przedramienia:
- Rękawice materiałowe wzmacniane skórą z krótkim mankietem mogą sprawdzić się w pracach ogólnoroboczych, ale zwykle nie zapewniają typowej dla spawania osłony przedramienia i odporności na odpryski.
- Rękawice gumowe/tworzywowe nie są właściwe do prac gorących – mogą się topić lub ulegać uszkodzeniom pod wpływem temperatury i iskier.
- Rękawice dziane powlekane (np. lateksem lub nitrylem) zapewniają chwyt w pracach montażowych, lecz powłoka może ulec degradacji termicznej, a krótki ściągacz nie chroni przedramienia przed iskrami.
W praktyce dobór rękawic zależy też od metody spawania: przy MIG/MAG i MMA częściej stosuje się masywniejsze rękawice o wyższym poziomie ochrony (mniejsza zręczność), a przy TIG wybiera się cieńsze, bardziej "manualne" rozwiązania, ale nadal przeznaczone do spawania i spełniające wymagania odpowiednich norm.
