Rekultywacja składowiska odpadów (zwłaszcza po jego zamknięciu) jest zwykle prowadzona etapowo i obejmuje dwa główne nurty działań: rekultywację techniczną oraz rekultywację biologiczną.
Rekultywacja biologiczna koncentruje się na przywróceniu lub wytworzeniu funkcji biologicznych terenu. W praktyce oznacza to przede wszystkim wprowadzenie właściwej roślinności (siew, nasadzenia, zadarnienie, dobór gatunków odpornych na warunki siedliskowe). Roślinność stabilizuje warstwę wierzchnią, ogranicza erozję wodną i wietrzną, poprawia bilans wilgotności w strefie przypowierzchniowej oraz sprzyja stopniowemu tworzeniu się próchnicy i aktywności organizmów glebowych.
Odpowiedź "ukształtowanie jego bryły" dotyczy działań inżynierskich: nadania docelowej geometrii, spadków, skarp i korony składowiska. To element rekultywacji technicznej, bo zapewnia stabilność konstrukcji i bezpieczeństwo.
Odpowiedź "odtworzenie gleb metodami technicznymi" również wskazuje na rekultywację techniczną: wykonanie warstw okrywy, dowóz i rozplantowanie materiału, ewentualne mieszanie i zagęszczanie. Choć "gleba" kojarzy się z biologią, sformułowanie metodami technicznymi odnosi się do robót ziemnych, a nie do zasiedlania roślinnością.
Odpowiedź "właściwe uregulowanie stosunków wodnych" (np. odwodnienie, drenaż, rowy, zabezpieczenie przed spływem) jest kluczowe dla trwałości obiektu, ale także należy do rekultywacji technicznej, bo dotyczy rozwiązań hydrotechnicznych i ochrony przed erozją oraz infiltracją.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się słowo biologiczna, szukaj odpowiedzi związanej z roślinami i procesami życia (siew, nasadzenia, zadarnienie), a gdy pojawiają się działania ziemne, kształtowanie terenu lub odwodnienie – to najczęściej zakres techniczny.
