Rekultywacja to działania prowadzące do przywrócenia terenom zdegradowanym (zdewastowanym) wartości użytkowej albo przyrodniczej. W praktyce może obejmować m.in. uporządkowanie terenu, ukształtowanie rzeźby, poprawę właściwości gleby, nasadzenia roślin czy przygotowanie terenu pod dalsze użytkowanie (rolnicze, leśne, rekreacyjne lub inne).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "działania, które mają na celu przywrócenie zdewastowanym terenom wartości użytkowej." – jest to definicja trafiająca w istotę pojęcia: rekultywacja dotyczy terenu i jego funkcji, a nie samego strumienia odpadów.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych etapów i pojęć z gospodarki odpadami:
- "ostateczne unieszkodliwianie pozostałości z recyklingu" dotyczy końcowego zagospodarowania frakcji, której nie da się już odzyskać (to nie jest rekultywacja, tylko forma unieszkodliwiania).
- "unikanie tworzenia odpadów" opisuje prewencję (zapobieganie powstawaniu odpadów), czyli działania przed pojawieniem się problemu, a rekultywacja jest działaniem naprawczym po degradacji terenu.
- "proces polegający na odzyskiwaniu surowców wtórnych i/lub energii z odpadów" to opis odzysku (w tym recyklingu), skoncentrowany na materiale/energii z odpadów, a nie na przywracaniu funkcji zdegradowanemu obszarowi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w definicji pojawia się "teren", "zdegradowany obszar", "przywrócenie wartości użytkowej/przyrodniczej" – myśl o rekultywacji. Jeśli pojawiają się "surowce wtórne", "energia z odpadów" – to raczej odzysk/recykling.
