W recepturze aptecznej spotyka się klasyczne określenia łacińskie opisujące rolę składników w leku. Pojęcie remedium cardinale (często łączone z określeniem basis) odnosi się do składnika stanowiącego podstawę przygotowywanego leku – takiego, który "buduje" postać leku i ilościowo dominuje w mieszaninie jako baza/wypełniacz w danym typie preparatu.
Odpowiedź "węglan wapnia" jest poprawna, ponieważ jest to substancja, która w praktyce technologicznej może pełnić funkcję wypełniacza/bazy w preparatach stałych (np. proszkach), czyli właśnie składnika "podstawowego" mieszaniny.
Pozostałe propozycje nie odpowiadają najlepiej pojęciu basis w tym ujęciu:
- "metyloceluloza" jest typową substancją pomocniczą wpływającą na lepkość i konsystencję (zagęstnik, lepiszcze, substancja żelująca). Zwykle nie jest traktowana jako główny "wypełniacz/baza", tylko jako składnik modyfikujący właściwości.
- "olejek miętowy" stosuje się w niewielkich ilościach jako substancję smakowo-zapachową, czyli corrigens (korygens) – poprawia akceptację preparatu, ale nie stanowi podstawy postaci leku.
- "syrop prosty" jest roztworem cukru używanym jako nośnik/słodzący składnik w preparatach doustnych; częściej pełni rolę vehiculum lub korygensa smaku niż "basis" rozumianej jako baza/wypełniacz dominujący w mieszaninie stałej.
Wskazówka egzaminacyjna: aby nie pomylić ról składników, warto zawsze zadać sobie pytanie: czy dany składnik tworzy zasadniczą masę postaci leku, czy tylko koryguje smak/zapach albo modyfikuje lepkość? To pomaga odróżnić "basis" od korygensów i substancji pomocniczych funkcyjnych.
