W krojowni, podczas rozkroju płaszczy męskich z tkanin wełnianych, powstają ścinki i resztki materiału. Z punktu widzenia organizacji produkcji są to odpady poprodukcyjne, które mogą mieć jeszcze wartość użytkową. Dlatego właściwym kierunkiem postępowania jest ich zagospodarowanie, czyli wykorzystanie w produkcji ubocznej lub w działaniach odzyskowych.
Odpowiedź "wykorzystać do produkcji ubocznej" jest poprawna, ponieważ w praktyce zakładów odzieżowych ścinki mogą być przeznaczane na:
- drobne elementy pomocnicze (np. podkładki, wzmocnienia – jeśli technologia na to pozwala),
- próbniki, wzorniki, odszycia testowe,
- wypełnienia lub elementy niekrytyczne (zależnie od rodzaju materiału i wymagań jakościowych),
- segregowane frakcje odpadów kierowane do dalszego odzysku.
Pozostałe propozycje są błędne, bo:
- "użyć jako popiół użyźniający glebę" zakłada spalanie i wykorzystanie popiołu jak nawozu, co nie jest typowym ani właściwym sposobem postępowania z odpadami tekstylnymi; dodatkowo odzieżowe materiały i dodatki mogą zanieczyszczać produkt spalania,
- "spalać w śmietniku zakładowym" jest działaniem nieakceptowalnym organizacyjnie i środowiskowo; spalanie odpadów nie może być traktowane jako prosta metoda "pozbycia się" ścinków,
- "skierować do zakładu utylizacyjnego" pomija etap wykorzystania/odzysku i sugeruje ostateczne unieszkodliwienie jako pierwszy wybór, co jest niekorzystne ekonomicznie i organizacyjnie, gdy istnieje możliwość ponownego wykorzystania.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: najpierw ograniczanie strat i wykorzystanie materiału, dopiero potem przekazanie odpadów do dalszego zagospodarowania zgodnie z procedurami zakładu.
