W praktyce montażu dźwięku najszybszą wskazówką, jak zapisano plik po konwersji, jest jego rozszerzenie nazwy (np. WAV, MP3, FLAC, AAC). To właśnie rozszerzenie zwykle odpowiada temu, jaki format wybrano przy eksporcie/konwersji i jakiego typu kodowania można się spodziewać (bezstratne lub stratne).
Odpowiedź "po rozszerzeniu nazwy." jest więc właściwa jako metoda wstępnego rozpoznania. W pracy egzaminacyjnej najczęściej chodzi o podstawowe rozróżnienie typowych plików audio spotykanych w wymianie materiałów (np. pliki do montażu w formacie bezstratnym vs pliki podglądowe w formacie stratnym).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są dobrym kryterium?
- "po rozmiarze." – rozmiar zależy od wielu zmiennych: czasu trwania, częstotliwości próbkowania, rozdzielczości bitowej, liczby kanałów oraz bitrate. Ten sam kodek może dawać bardzo różne rozmiary przy innych ustawieniach.
- "po czasie trwania." – długość nagrania nie mówi, czy plik jest skompresowany stratnie czy bezstratnie. Dwa pliki o tym samym czasie mogą mieć zupełnie inne kodeki.
- "po nazwie." – nazwa (bez rozszerzenia) jest nadawana przez użytkownika i nie musi zawierać żadnej informacji technicznej. Jedyną systematyczną częścią nazwy, która coś sugeruje, jest właśnie rozszerzenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy rozpoznania rodzaju zapisu na podstawie nazwy pliku, najczęściej chodzi o rozszerzenie. W realnej pracy, gdy trzeba mieć pewność, weryfikuje się parametry w metadanych lub narzędziem analizującym strumień audio.
