W kitowaniu ubytków w elementach architektury kamiennej kluczowa jest kompatybilność materiałowa wypełnienia z podłożem. Dlatego właściwy dobór lepiszcza odnosi się przede wszystkim do rodzaju kamienia. Kamienie różnią się m.in. porowatością, nasiąkliwością, wytrzymałością, skłonnością do przebarwień oraz sposobem transportu wilgoci i soli. Lepiszcze, które dobrze współpracuje z jednym typem kamienia, może być nieodpowiednie dla innego i prowadzić do słabej adhezji, spękań, odspojeń albo niepożądanych zmian wyglądu.
Odpowiedź "rodzaju ubytku" bywa kusząca, bo inne są wymagania dla ubytku krawędziowego, rysy czy ubytku powierzchniowego, jednak sama forma ubytku nie zastępuje oceny podłoża: ten sam typ ubytku w różnych kamieniach może wymagać innych rozwiązań materiałowych.
Odpowiedź "wielkości ubytku" również nie jest decydująca w sensie doboru rodzaju lepiszcza. Wielkość wpływa raczej na technikę aplikacji, ewentualne zbrojenie, liczbę warstw czy czas wiązania, ale podstawowe wymaganie zgodności z kamieniem pozostaje nadrzędne.
Odpowiedź "wilgotności kamienia" ma znaczenie praktyczne (np. dla warunków wykonania i przyczepności), jednak wilgotność jest parametrem zmiennym i nie opisuje samego materiału podłoża. Właściwy dobór lepiszcza powinien wynikać z cech kamienia, a dopiero potem uwzględnia się warunki wykonania, w tym stan zawilgocenia.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: najpierw identyfikacja i ocena podłoża (kamienia), potem dobór materiału naprawczego. To zmniejsza ryzyko niezgodnej "pracy" naprawy i przyspieszonej degradacji detalu.
