W wycenie usług pocztowych w praktyce najczęściej decydują dwa podstawowe czynniki: masa przesyłki oraz wybrane usługi dodatkowe (np. nadanie priorytetowe). Bez wskazania konkretnego cennika nie da się policzyć kwot, ale da się porównać, która przesyłka będzie zwykle najdroższa, jeśli przyjmiemy standardową zasadę: większa masa i priorytet podnoszą cenę.
W przedstawionej tabeli:
- "Przesyłka A" ma masę 0,5 kg i nie jest priorytetowa.
- "Przesyłka C" ma masę 1 kg i nie jest priorytetowa.
- "Przesyłka B" ma masę 2 kg i jest priorytetowa.
"Przesyłka B" ma największą masę spośród wszystkich oraz jako jedyna ma zaznaczony priorytet. To oznacza, że kumuluje dwa elementy, które typowo zwiększają opłatę: wyższy próg wagowy i szybszy tryb doręczenia/obsługi. Dlatego wskazanie "Przesyłka B" jako najdroższej jest logicznie spójne z typowym sposobem budowania cenników.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym modelu rozumowania:
- "Przesyłka A" – jest najlżejsza i bez priorytetu, więc zwykle należy do tańszych kategorii.
- "Przesyłka C" – jest cięższa od A, ale nadal lżejsza od B i również bez priorytetu; trudno uzasadnić, by miała przebić koszt B.
- "Wszystkie przesyłki będą miały taki sam koszt." – przeczy różnicom w masie i usłudze priorytetowej; w praktyce takie różnice są właśnie po to, by cena nie była identyczna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie masz tabeli stawek, szukaj w danych cech podnoszących koszt (większa masa, priorytet, dodatkowe usługi) i wybieraj wariant, który ma ich najwięcej.
