Układ przewodzący ucha obejmuje elementy, które przekazują (i częściowo dopasowują) energię fali akustycznej z otoczenia do ucha wewnętrznego. W praktyce chodzi o ucho zewnętrzne i środkowe: małżowinę uszną oraz przewód słuchowy zewnętrzny, błonę bębenkową i łańcuch kosteczek słuchowych wraz z okienkiem owalnym.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie o przeniesieniu energii fali akustycznej ze środowiska zewnętrznego do struktur ucha wewnętrznego, gdzie znajduje się narząd receptorowy słuchu (w ślimaku).
Odpowiedź o "rozkodowywaniu informacji i włączeniu jej do procesu komunikatywnego" opisuje etap ośrodkowego przetwarzania bodźców słuchowych (droga słuchowa i kora słuchowa), a nie funkcję układu przewodzącego.
Stwierdzenie o "zwiększeniu strat energii" jest sprzeczne z fizjologicznym sensem przewodzenia: elementy ucha środkowego służą efektywnemu przekazaniu drgań do płynów ucha wewnętrznego, a nie ich tłumieniu.
Odpowiedź o "depolaryzacji komórek słuchowych w narządzie Cortiego" dotyczy transdukcji, czyli zamiany drgań na sygnał nerwowy w uchu wewnętrznym. To etap receptorowy, a nie przewodzący.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa typu "depolaryzacja", "komórki rzęsate", "narząd Cortiego" – zwykle opisują one ucho wewnętrzne (receptor), a nie ucho przewodzące.
