Nawęglanie żeliwa polega na zwiększeniu zawartości węgla w kąpieli metalowej do poziomu wymaganego dla danego gatunku i technologii odlewania. W praktyce stosuje się do tego nawęglacze, czyli dodatki będące nośnikami węgla, które po wprowadzeniu do metalu mają dostarczyć węgiel w możliwie kontrolowany sposób.
Odpowiedź "zużyta elektroda grafitowa" jest poprawna, ponieważ elektrody grafitowe są wykonane z materiału o bardzo wysokiej zawartości węgla (grafitu). Po odpowiednim przygotowaniu (np. rozdrobnieniu i dozowaniu zgodnie z technologią) mogą stanowić stały nawęglacz, czyli realne źródło węgla dla żeliwa.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają definicji nawęglacza stałego:
- "złom stalowy" jest przede wszystkim wsadem żelaznym. Może zmieniać bilans żelaza i innych pierwiastków, ale nie jest typowym dodatkiem służącym do podnoszenia zawartości węgla; w praktyce nie traktuje się go jako nawęglacza.
- "węglik krzemu" zawiera węgiel, ale w tej postaci jest związany chemicznie; w zależności od technologii bywa stosowany jako dodatek o innym oddziaływaniu (m.in. z udziałem krzemu), więc nie jest jednoznacznym odpowiednikiem prostego nawęglacza grafitowego w ujęciu tego pytania.
- "korund" (tlenek glinu) jest materiałem ściernym/ogniotrwałym i nie jest źródłem węgla, więc nie może pełnić roli nawęglacza.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: nawęglacz = materiał, którego główną funkcją jest dostarczenie węgla. Najbardziej oczywistymi nawęglaczami stałymi są materiały grafitowe, bo węgiel występuje w nich w formie najbardziej "węglowej" i intuicyjnej do korekty składu.
