Aromaterapia opiera się na wykorzystaniu olejków eterycznych (lotnych związków zapachowych) pochodzenia roślinnego, które są pozyskiwane z określonych gatunków i części roślin (np. kwiatów, liści). W praktyce florystycznej wiedza o roślinach aromatycznych bywa potrzebna przy doborze dodatków do kompozycji (susze, wianki, dekoracje o charakterze relaksacyjnym) oraz w rozmowie z klientem o zapachu i przeznaczeniu materiału roślinnego.
Odpowiedź "lawenda, eukaliptus" jest trafna, bo oba te surowce są szeroko kojarzone z olejkami eterycznymi stosowanymi w aromaterapii. Lawenda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych surowców zapachowych, a eukaliptus jest często wybierany ze względu na charakterystyczny, świeży aromat wykorzystywany m.in. w produktach inhalacyjnych i kompozycjach zapachowych.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, ponieważ zawierają rośliny, które w typowym ujęciu nie stanowią podstawowych surowców aromaterapeutycznych:
- "adiantum, funkia" – to przede wszystkim rośliny ozdobne (liściowe), cenione za pokrój i ulistnienie, a nie za pozyskiwanie olejków eterycznych do aromaterapii.
- "parzydło, miskant" – rośliny ogrodowe o walorach dekoracyjnych (w tym trawy ozdobne), bez typowego zastosowania jako surowce olejkowe w aromaterapii.
- "galaks, proso" – galaks bywa używany jako zieleń cięta w florystyce, a proso jako roślina użytkowa/ozdobna; nie są to jednak standardowe, "podstawowe" rośliny aromaterapeutyczne kojarzone z olejkami eterycznymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się hasło "aromaterapia", szukaj roślin powszechnie znanych z olejków eterycznych i intensywnego aromatu (np. lawenda, eukaliptus). Unikaj wyboru roślin tylko dlatego, że często występują w bukietach jako zieleń dekoracyjna.
