Tablica Karnaugha jest graficzną metodą minimalizacji funkcji boolowskiej. Wpisane wartości (1, 0 oraz stany nieokreślone "-") są ułożone w kodzie Graya, dzięki czemu sąsiednie pola różnią się tylko jedną zmienną. Minimalizacja polega na grupowaniu jedynek (można też włączać "-", jeśli pomaga to powiększyć grupę) w prostokąty o liczebności będącej potęgą dwójki: 1, 2, 4, 8, 16. Grupy mogą się nakładać i mogą się też zawijać na krawędziach tablicy (skrajne kolumny/wiersze są sąsiednie).
W rozpatrywanej tablicy zaznaczono dwie pętle grupujące:
- Pierwsza grupa obejmuje 8 pól w dwóch górnych wierszach. W tych wierszach zmienna a ma stałą wartość 0, natomiast pozostałe zmienne (b, c, d) zmieniają się w obrębie grupy. Do wyrazu przechodzą tylko zmienne stałe, zatem otrzymujemy składnik ā.
- Druga grupa obejmuje 4 pola połączone przez zawinięcie skrajnych kolumn. W tej grupie zmienna b ma stałą wartość 1, a zmienna d ma stałą wartość 0. Zmienne a i c nie są stałe (zmieniają się), więc nie pojawiają się w wyrazie. Otrzymujemy więc iloczyn b·d̄.
Cała funkcja z minimalizacji jest sumą składników z grup, czyli Y = ā + b·d̄. To wyrażenie jest minimalne w sensie praktycznym: zawiera mniej literałów, co zwykle oznacza mniejszą liczbę bramek i prostszy układ.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo nie wynikają z odczytu stałych zmiennych w zaznaczonych grupach: wyrażenia z a bez negacji kłócą się z dużą grupą, w której stałe jest a=0; warianty z d bez negacji ignorują fakt, że w drugiej grupie stałe jest d=0; a postacie zawierające inne kombinacje (np. z c jako składnikiem) wprowadzają zmienne, które w grupach nie są stałe.
Wskazówka egzaminacyjna: po zaznaczeniu grup zawsze wykonaj "test stałości" — dla każdej zmiennej sprawdź, czy w całej grupie ma wartość 0, 1 czy się zmienia. Tylko stałe przechodzą do wyniku (0 jako negacja, 1 bez negacji).
