Rozcieranie klasyczne (tarcie) to technika masażu wykonywana zwykle głębiej niż głaskanie i ukierunkowana na działanie miejscowe. W praktyce jej typowe efekty fizjologiczne obejmują:
- zwiększenie ukrwienia (przekrwienie/hiperemia) w masowanej okolicy,
- wzrost temperatury tkanek,
- przyspieszenie lokalnej przemiany materii oraz poprawę odżywienia (trofiki),
- ułatwienie "wymiany" w tkankach miękkich (sprawniejsze usuwanie produktów przemiany materii z obszaru objętego pracą).
W okolicy stawu (zwłaszcza w tkankach okołostawowych i strukturach powierzchownych) taki bodziec sprzyja poprawie warunków metabolicznych, dlatego odpowiedź wskazująca na przyspieszenie metabolizmu komórkowego torebki stawowej jest zgodna z ogólnym mechanizmem działania tej techniki.
Odpowiedź o "zmniejszeniu ilości wydzielanej mazi w stawie" jest myląca: rozcieranie nie jest techniką opisywaną jako metoda redukcji wydzielania mazi. W egzaminacyjnym ujęciu masaż kojarzy się raczej z poprawą ukrwienia i metabolizmu niż z hamowaniem fizjologicznych wydzielin.
Stwierdzenie "usunięcie obrzęku wewnątrzstawowego" również jest problematyczne, bo obrzęk wewnątrz stawu dotyczy struktur i przestrzeni, na które masaż tkanek powierzchownych nie działa w sposób bezpośredni i pewny. Masaż może wspierać pracę z obrzękiem tkanek miękkich, ale nie należy utożsamiać tego automatycznie z likwidacją obrzęku wewnątrzstawowego.
Odpowiedź o "nagromadzeniu się produktów przemiany materii" stoi w sprzeczności z typowym skutkiem poprawy krążenia i przemiany materii: przy lepszym ukrwieniu i "wymianie" tkankowej oczekuje się raczej zmniejszenia zastoju metabolitów, a nie ich kumulacji.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozcieraniu najczęściej wybiera się skutki typu przekrwienie, rozgrzanie, przyspieszenie metabolizmu, poprawa trofiki, a unika się odpowiedzi sugerujących pogorszenie warunków tkankowych lub odwrócenie typowych efektów masażu.
