Parametr dpi (dots per inch) opisuje gęstość punktów/elementów obrazu przypadających na cal wydruku. W praktyce przygotowania do druku kluczowe jest to, że wymagana rozdzielczość nie jest stała dla wszystkich produktów poligraficznych, tylko zależy od tego, z jakiej odległości odbiorca będzie oglądał wydruk.
Materiały oglądane z bliska (np. ulotki, katalogi) wymagają wysokiej rozdzielczości, bo oko widzi drobne szczegóły. Natomiast druk wielkoformatowy (banery, duże reklamy) jest z założenia oglądany z większego dystansu, więc drobne detale i tak nie są rozróżnialne. Dlatego stosuje się niższe zakresy, typowo około 72–100 dpi dla dużych banerów.
Dla banera o bardzo dużej powierzchni (np. 200 m²) zakłada się ekspozycję i odbiór z większej odległości (kilka–kilkanaście metrów lub więcej). W takich warunkach 72 dpi jest wystarczające: zapewnia poprawny efekt wizualny, a jednocześnie ogranicza rozmiar pliku, czas przetwarzania (RIP) i ryzyko problemów produkcyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?
- 1 m² – to format względnie mały, zwykle oglądany bliżej, gdzie 72 dpi może być zauważalnie zbyt niskie.
- 10 m² oraz 16 m² – to nadal powierzchnie, które często są oglądane z mniejszego dystansu niż wielkie reklamy elewacyjne; w praktyce częściej stosuje się dla nich wyższe dpi niż 72 (aby utrzymać ostrość detalu).
Wskazówka egzaminacyjna: nie przypisuj automatycznie 300 dpi do każdego druku. Najpierw określ typ produktu (małoformat/wielki format) i przewidywaną odległość oglądania, a dopiero potem dobierz rozdzielczość.
