W druku fleksograficznym etykiet kluczowe jest, aby plik rastrowy w rozmiarze docelowym (1:1) miał taką rozdzielczość, która po rastrowaniu i przeniesieniu na formę drukową pozwoli zachować szczegóły projektu. Odpowiedź "220 ÷ 300 dpi" odpowiada typowej praktyce przygotowalni: zapewnia wystarczającą liczbę pikseli dla krawędzi, drobnych napisów i elementów graficznych, a jednocześnie nie generuje przesadnie ciężkich plików.
Dlaczego pozostałe zakresy są nieprawidłowe?
- "70 ÷ 120 dpi" – to wartości kojarzone raczej z podglądem ekranowym lub materiałami o bardzo niskich wymaganiach jakościowych. W etykietach (gdzie często występują małe teksty, piktogramy, kody) taka rozdzielczość zwykle skutkuje poszarpanymi krawędziami i utratą czytelności detalu.
- "150 ÷ 200 dpi" – bywa spotykane w niektórych prostych zastosowaniach lub przy dużych formatach, ale dla etykiet fleksograficznych często jest to poziom graniczny, zwiększający ryzyko widocznej degradacji jakości (zwłaszcza w cienkich liniach i małej typografii).
- "50 ÷ 80 dpi" – to rozdzielczość zdecydowanie zbyt niska dla produkcyjnego druku etykiet; obraz będzie wyraźnie "klockowaty" i nie spełni standardów jakościowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy etykiet i techniki druku, przyjmuj wartości typowe dla druku (a nie dla internetu). Zawsze myśl o rozdzielczości w skali 1:1, bo przeskalowanie w dół/w górę zmienia efektywną rozdzielczość.
