Rozdzielnik (często spotykany też jako wykaz adresatów/"do wiadomości") informuje, do jakich odbiorców trafi to samo pismo. Jest to element porządkujący dystrybucję korespondencji, a nie część treści merytorycznej ani element identyfikujący osobę podpisującą.
W praktyce redagowania pism rozdzielnik umieszcza się w końcowej części dokumentu, razem z informacjami dodatkowymi, takimi jak wykaz załączników. Stąd poprawne jest umiejscowienie: po lewej stronie pod listą załączników. Taki układ ułatwia czytelnikowi szybkie sprawdzenie "pakietu pisma": co dołączono oraz do kogo pismo zostało rozesłane.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "po prawej stronie pod podpisem" – miejsce pod podpisem bywa przeznaczone na adnotacje formalne, ale rozdzielnik nie powinien "konkurować" z podpisem i danymi osoby podpisującej; utrudnia to odbiór i zaburza hierarchię elementów.
- "po prawej stronie przed podpisem" – umieszczenie rozdzielnika przed podpisem może sugerować, że jest częścią zasadniczego wywodu lub instrukcji, a nie informacją dystrybucyjną. Dodatkowo strona prawa jest typowo kojarzona z blokiem podpisu.
- "po lewej stronie przed listą załączników" – w tym wariancie rozdzielnik rozbija logiczną kolejność elementów dodatkowych; najpierw czytelniej jest wskazać załączniki, a dopiero potem rozdzielnik jako informację o rozesłaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że elementy "co dołączono" i "komu wysłano" trzyma się razem na końcu, a podpis pozostaje osobnym, wyraźnym blokiem.
