W utrzymaniu grupowym cieląt minimalna powierzchnia kojca zależy od masy ciała zwierzęcia. Z przytoczonego fragmentu wynika, że obowiązują trzy poziomy: 1,5 m2 (do 150 kg), 1,7 m2 (powyżej 150 kg do 220 kg) oraz 1,8 m2 (powyżej 220 kg).
Każde cielę waży 180 kg, więc mieści się w przedziale powyżej 150 kg do 220 kg. Właściwa norma to zatem 1,7 m2 na 1 sztukę. Aby obliczyć minimalną powierzchnię całego kojca dla grupy, stosuje się prostą zasadę:
powierzchnia całkowita = liczba zwierząt × norma na sztukę.
Podstawienie danych:
- liczba cieląt: 6,
- norma: 1,7 m2/szt.
Obliczenie: 6 × 1,7 = 10,2 m2.
Odpowiedzi błędne wynikają typowo z kilku pomyłek: zaniżenie normy do 1,5 m2 (to dotyczy tylko masy do 150 kg), podanie samej normy 1,7 m2 bez przemnożenia przez liczbę sztuk albo użycie innej wartości bez uzasadnienia w przedziałach masy. W praktyce takie obliczenie jest potrzebne przy planowaniu obsady w kojcu oraz podczas kontroli dobrostanu, gdzie sprawdza się, czy zwierzęta mają zapewnioną minimalną powierzchnię bytową.