Opis wskazuje na rokoko, ponieważ kluczowe są tu trzy cechy: imponująca wysokość fryzury, skomplikowana konstrukcja (wiele loków i fal) oraz bogate zdobienia (np. perły, kwiaty). Styl rokoko w ujęciu fryzjerskim wiąże się z dworską dekoracyjnością i formami, które wymagały długiego przygotowania oraz utrwalania.
Odpowiedź "Starożytność" nie pasuje, bo w typowych wyobrażeniach fryzur starożytnych dominuje prostsza forma, mniejsza "architektoniczność" i brak tak skrajnie wysokich konstrukcji. Opis zadaje nacisk na wielopiętrowe, czasochłonne upięcia, co jest sprzeczne z tym kierunkiem.
Odpowiedź "Barok" jest częstą pułapką: barok również kojarzy się z przepychem i dekoracyjnością. Jednak w tym zadaniu akcent pada na ekstremalną wysokość i drobiazgowe zdobienie kompozycji, co w testach z historii fryzjerstwa najczęściej prowadzi do rokoka jako bardziej charakterystycznego dla "imponujących" konstrukcji dworskich.
Odpowiedź "Biedermeier" zwykle łączy się z bardziej uporządkowanymi, mniej przesadnie wysokimi formami oraz inną estetyką (większy nacisk na harmonię i umiarkowanie). W zestawieniu z opisem pełnym przepychu i czasochłonnej konstrukcji wypada najmniej trafnie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu stylu najpierw wyłap słowa-klucze (wysokość, skomplikowanie, dekoracje), a dopiero potem porównaj, która epoka jest najsilniej z nimi kojarzona w fryzjerstwie historycznym.
