W terapii zajęciowej kluczowe jest podtrzymywanie lub odzyskiwanie możliwie największej samodzielności w codziennym funkcjonowaniu. W opisanej sytuacji głównym problemem są ograniczenia mobilności i trudność w wykonywaniu czynności dnia codziennego, a wsparcie rodziny jest ograniczone.
Dlatego odpowiedź "Na poprawie zdolności motorycznych i samodzielności podopiecznego" najlepiej odpowiada celowi planowania procesu terapeutycznego: poprawie funkcji, bezpieczeństwa i niezależności w realnych aktywnościach (np. higiena, ubieranie, przygotowanie prostych posiłków, poruszanie się po mieszkaniu).
Pozostałe propozycje są wtórne lub nie mieszczą się w nadrzędnym celu terapii:
- "Na zapewnieniu podopiecznemu stałego kontaktu z rodziną" – wsparcie społeczne jest ważne, ale samo w sobie nie rozwiązuje problemu ograniczonej sprawności i zależności w ADL. Może być elementem planu (motywacja, dobrostan), lecz nie jest priorytetem funkcjonalnym.
- "Na zorganizowaniu dla podopiecznego różnych zajęć rekreacyjnych" – aktywności rekreacyjne mogą być narzędziem terapii, ale muszą wynikać z celów funkcjonalnych. Rekreacja bez ukierunkowania na mobilność i samodzielność nie odpowiada głównemu deficytowi.
- "Na przekonaniu rodziny do przeniesienia podopiecznego do domu opieki" – to raczej decyzja opiekuńcza i organizacyjna. Terapeuta może współuczestniczyć w ocenie potrzeb i rekomendacjach, ale "przekonywanie" nie jest istotą planowania procesu terapeutycznego, a ponadto zakłada rozwiązanie zastępcze zamiast usprawniania.
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie przypadku pojawiają się trudności w poruszaniu się i ADL, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do funkcji, aktywności i samodzielności, a nie do samej opieki, organizacji rodziny czy ogólnego "umilania czasu".
