W modelu relacyjnym klucz (w praktyce najczęściej klucz główny) to taki atrybut lub zestaw atrybutów, który pozwala jednoznacznie wskazać pojedynczy rekord w tabeli. Oznacza to, że dla dwóch różnych wierszy nie może wystąpić ta sama wartość klucza oraz że klucz powinien być możliwie stabilny.
Odpowiedź "ID" jest właściwa, ponieważ w przykładzie każda osoba ma inną wartość ID (1, 2, 3). Takie pole jest typowym identyfikatorem technicznym i bardzo często projektuje się je właśnie jako klucz główny, aby relacje między tabelami (klucze obce) były proste i odporne na zmiany danych opisowych.
- "Imię" nie jest dobrym kluczem, bo wiele osób może mieć to samo imię. Nawet jeśli w małej próbce danych się nie powtarza, w realnej bazie szybko pojawią się duplikaty.
- "Nazwisko" również zwykle się powtarza, więc nie gwarantuje jednoznacznej identyfikacji rekordu.
- "Imię i Nazwisko" może wydawać się bardziej "dokładne", ale nadal nie zapewnia unikalności (istnieją osoby o tym samym imieniu i nazwisku). Dodatkowo takie dane mogą się zmieniać (np. zmiana nazwiska), co utrudniałoby utrzymanie spójności powiązań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród atrybutów widzisz pole typu ID/liczba porządkowa i jest ono różne dla każdego rekordu, to najczęściej jest to kandydat na klucz główny. Natomiast dane osobowe traktuj jako potencjalnie nieunikalne, chyba że zadanie wyraźnie podaje ograniczenie unikalności.
