Zabieg polegający na dodaniu torfu stosuje się przede wszystkim wtedy, gdy chcemy zwiększyć pojemność wodną (zdolność podłoża do zatrzymywania wody dostępnej dla roślin). Torf i inne dodatki organiczne zwykle poprawiają właściwości sorpcyjne i wodne podłoża, dzięki czemu gleba wolniej przesycha.
Z przedstawionej tabeli wynika, że:
- "Gleba piaszczysta" ma wysoką porowatość, ale niską zdolność do zatrzymywania wody. Taki układ jest typowy dla piasków: dominują większe pory, którymi woda szybko przesiąka i odpływa, więc rośliny częściej cierpią na niedobór wody.
- "Gleba gliniasta" ma wysoką zdolność do zatrzymywania wody. Dodatek torfu nie jest tu najpilniejszy z punktu widzenia samej retencji (częściej problemem bywa zbyt mała przepuszczalność lub zaskorupianie).
- "Gleba próchniczna" ma wartości średnie, więc potrzeba intensywnego zwiększania retencji jest mniejsza niż w piaskach.
Dlatego właściwym wyborem jest "Gleba piaszczysta", bo to ona ma w tabeli najniższą retencję, a dodanie torfu jest ukierunkowane dokładnie na poprawę tej cechy.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ nie odpowiadają celowi zabiegu albo nie są najlepszym dopasowaniem do danych z tabeli:
- "Gleba gliniasta" – już charakteryzuje się wysokim zatrzymywaniem wody, więc nie jest pierwszym kandydatem, gdy celem jest jego zwiększenie.
- "Gleba próchniczna" – ma parametry pośrednie; poprawa może być możliwa, ale z tabeli nie wynika, aby była najbardziej potrzebna.
- "Wszystkie wymienione" – byłoby zasadne tylko wtedy, gdyby każda z gleb miała niski poziom zatrzymywania wody lub gdyby pytanie dotyczyło ogólnej poprawy jakości, a nie konkretnego celu wskazanego w treści.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj pytanie "od końca" i dopasuj cel zabiegu do parametru w tabeli. Jeśli celem jest zwiększenie retencji, szukaj gleby z najniższą retencją.
