Łuk odruchowy to podstawowy schemat szybkiej, automatycznej reakcji organizmu na bodziec. Klasycznie obejmuje: receptor (odbiera bodziec), neuron czuciowy (droga dośrodkowa), część ośrodkową w rdzeniu kręgowym, neuron ruchowy (droga odśrodkowa) oraz efektor (np. mięsień), który wykonuje odpowiedź.
Neuron pośredniczący (interneuron) jest elementem ośrodkowym: łączy informację docierającą z neuronu czuciowego z neuronem ruchowym. Dzięki temu może dojść do "przełączenia" sygnału w rdzeniu kręgowym, a w bardziej złożonych odruchach także do jego modulacji (np. wzmocnienia lub hamowania odpowiedzi przez dodatkowe połączenia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stwierdzenie, że interneuron bezpośrednio odbiera bodziec od receptorów, opisuje rolę receptora i neuronu czuciowego. Receptor jest wyspecjalizowaną strukturą czuciową, a informacja z niego trafia do neuronu czuciowego, nie do interneuronu jako pierwszego elementu.
- Stwierdzenie, że interneuron bezpośrednio kontroluje efektor, przypisuje mu funkcję neuronu ruchowego. To neuron ruchowy unerwia efektor (np. włókna mięśniowe) i wywołuje skurcz lub inną odpowiedź wykonawczą.
- Stwierdzenie, że interneuron nie ma żadnej roli, jest sprzeczne z fizjologią odruchów polisynaptycznych. W wielu odruchach interneurony są kluczowym "łącznikiem" między czuciem a ruchem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "pośredniczący", myśl o "przełączaniu" w ośrodku (rdzeń/mózgowie) między częścią czuciową a ruchową. W praktyce masażysty pomaga to rozumieć odruchowe zmiany napięcia mięśni pod wpływem bodźca dotykowego.
