Warstwowanie (lagowanie) tkanin w krojowni polega na układaniu kolejnych warstw materiału jedna na drugiej w celu utworzenia nakładu przeznaczonego do rozkroju. W praktyce wybór sposobu układania warstw zależy od tego, czy materiał ma tendencję do:
- rozciągania i odkształcania (elastyczność),
- przesuwania się warstw względem siebie,
- zniekształceń krawędzi i "falowania" w nakładzie,
- trudności w równym ułożeniu (zwłaszcza przy dzianinach i materiałach podatnych).
W podanej tabeli "Tkanina 3" ma średnią elastyczność i wysoką odporność na ścieranie. Oznacza to, że podczas manipulacji materiałem nie powinien on łatwo ulegać uszkodzeniom powierzchniowym, ale elastyczność nadal może powodować problemy z zachowaniem wymiaru i równości warstw, jeśli nakład jest układany w sposób sprzyjający naprężeniom lub nierównemu rozciąganiu.
Odpowiedź "Warstwowanie krzyżowe" jest wskazana jako poprawna w tym zadaniu. W typowym ujęciu dydaktycznym (organizacja krojowni) pojęcia metod warstwowania opisują sposób prowadzenia materiału i stabilizowania nakładu. Kluczowe jest, aby metoda minimalizowała różnice naprężeń pomiędzy warstwami i ograniczała przesuwanie.
Pozostałe odpowiedzi ("Warstwowanie równoległe", "Warstwowanie radialne", "Warstwowanie spiralne") nie są pojęciami powszechnie utrwalonymi w ogólnodostępnych opisach technologii krojowni. Na egzaminie należy jednak trzymać się terminologii poznanej na zajęciach: jeśli w danym programie nauczania wskazuje się, że dla materiałów o pewnej elastyczności preferuje się konkretne prowadzenie warstw (dla stabilności nakładu), to właśnie ta metoda będzie oczekiwana.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o lagowanie najczęściej analizuje się elastyczność (ryzyko deformacji) oraz powtarzalność ułożenia warstw. Jeśli nazwy metod są nietypowe, warto odtworzyć ich definicje z notatek/ćwiczeń w krojowni i dopiero wtedy powiązać je z właściwościami materiału.
