W teorii prawa norma prawna to generalna i abstrakcyjna reguła postępowania, ustanowiona (lub uznana) przez uprawniony organ władzy publicznej. Dlatego poprawne jest ujęcie, że jest to reguła postępowania ustanowiona przez organ posiadający kompetencje prawotwórcze.
Norma prawna ma również charakter obligatoryjny, czyli wiążący: adresat normy ma obowiązek zachować się w określony sposób (nakaz, zakaz albo dozwolenie w określonych granicach). W praktyce służb ratowniczych przekłada się to na konieczność działania zgodnie z przepisami i procedurami, a nie wyłącznie według uznania.
Nieprawdziwe jest natomiast stwierdzenie, że norma prawna nie jest związana z sankcjami. Związek z sankcją (rozumianą jako przewidziana konsekwencja naruszenia) jest klasycznie traktowany jako istotna cecha systemu prawa: naruszenie normy może prowadzić do odpowiedzialności (np. dyscyplinarnej, administracyjnej lub karnej), nawet jeśli sankcja nie zawsze jest automatyczna lub natychmiastowa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Wskazanie wyłącznie pierwszego stwierdzenia pomija cechę wiążącego charakteru norm.
- Uznanie prawdziwości drugiego i trzeciego opiera się zwykle na błędnym skojarzeniu z normami moralnymi lub zwyczajowymi, które mogą nie mieć formalnych sankcji.
- Uznanie wszystkich stwierdzeń za prawdziwe ignoruje podstawową cechę prawa: możliwość zastosowania sankcji w razie naruszenia.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prosty schemat: norma prawna = reguła zachowania + wiążący charakter + możliwość sankcji.
