Zdanie: "Publiczne podmioty lecznicze są zawsze bardziej dostępne dla pacjentów niż niepubliczne" jest nieprawdziwe, ponieważ używa uogólnienia "zawsze". Dostępność świadczeń zdrowotnych jest zjawiskiem wieloczynnikowym i może się różnić między placówkami niezależnie od tego, czy są publiczne czy niepubliczne.
Na dostępność wpływają m.in.:
- lokalizacja (odległość, dojazd, bariery architektoniczne),
- godziny pracy i grafik (np. popołudniowe terminy dla osób pracujących),
- zakres usług (czy dana placówka w ogóle realizuje konkretny rodzaj świadczeń),
- zasoby (liczba personelu, liczba gabinetów, czas trwania wizyt),
- organizacja rejestracji (telefon, online, kolejki, odwołania),
- finansowanie i kontrakty (mogą wpływać na obłożenie i liczbę dostępnych terminów, ale nie przesądzają o tym w każdej sytuacji).
Odpowiedź "Tak, ponieważ publiczne podmioty lecznicze są finansowane z budżetu państwa" jest niewystarczająca: samo źródło finansowania nie gwarantuje krótszych kolejek ani lepszej dostępności w każdej lokalizacji. Odpowiedź "Tak, ponieważ niepubliczne podmioty lecznicze są zawsze droższe" także jest błędna: ceny mogą się różnić, ale nie przesądzają o dostępności w sensie organizacyjnym (terminy, godziny, rodzaj usług). Z kolei stwierdzenie "Nie, dostępność zależy wyłącznie od ceny usług" zawęża problem do jednego czynnika i pomija realia (np. brak personelu lub ograniczone godziny).
Dla technika masażysty praktyczny wniosek jest prosty: dostępność usługi masażu dla pacjenta wynika z organizacji pracy gabinetu (grafiku, rejestracji, przepustowości, lokalizacji) i nie da się jej ocenić poprawnie, kierując się jedynie tym, czy placówka jest publiczna czy niepubliczna.
