Sklejka jest materiałem drewnopochodnym o budowie warstwowej. Wytwarza się ją przez sklejanie cienkich arkuszy drewna (fornirów), a następnie prasowanie (zwykle pod naciskiem, często także z udziałem temperatury). Taka konstrukcja sprawia, że sklejka ma przewidywalne właściwości i jest powszechnie stosowana w stolarstwie oraz meblarstwie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź o cienkich warstwach?
To właśnie warstwy forniru są cechą rozpoznawczą sklejki. Nawet jeśli w praktyce technologicznej występują różne rodzaje klejów i parametry prasowania, sednem definicji pozostaje: "sklejka = sklejone warstwy forniru".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "…z drobnych wiórów drewna…" – to opis charakterystyczny dla płyt wiórowych (lub innych płyt z cząstek), gdzie surowcem są wióry/cząstki, a nie ciągłe arkusze forniru.
- "…z kawałków drewna o różnych kształtach…" – taki opis pasowałby raczej do materiałów z odpadów/drobin lub kompozytów o nieregularnej strukturze, ale nie do sklejki, która ma uporządkowane, płaskie warstwy.
- "…z jednolitego kawałka drewna." – to po prostu drewno lite, czyli materiał naturalny bez warstwowego klejenia. Sklejka z definicji jest kompozytem warstwowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się słowa "fornir", "warstwy", "arkusze" – zwykle kieruje to do sklejki. Gdy pojawiają się "wióry", "cząstki", "drobiny" – myśl o płycie wiórowej lub podobnych płytach z cząstek.
