W akredytacji laboratorium kluczowe jest wykazanie zgodności z wymaganiami oraz utrzymywanie nadzoru nad dokumentacją. Jeśli audytorzy w trakcie przeglądu dokumentacji wskazują niezgodności, oczekuje się reakcji w postaci ich usunięcia i przedstawienia dowodów, że problem został rozwiązany. Dlatego właściwe działanie to: poprawić niezgodności i przedstawić audytorom poprawioną dokumentację.
To podejście ma sens praktyczny: audyt jest narzędziem doskonalenia, a nie sporem. Usunięcie niezgodności oznacza wprowadzenie korekt (np. uzupełnienie braków, poprawę zapisów, doprecyzowanie procedur) oraz zapewnienie spójności dokumentów i zapisów. W realnych systemach jakości ważne jest także, aby zmiany były kontrolowane (wersjonowanie, zatwierdzenia, ślad rewizji), ponieważ audytor ocenia nie tylko treść, ale i sposób nadzoru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ignorować uwagi audytorów – prowadzi do utrzymania niezgodności, co zwiększa ryzyko negatywnego wyniku oceny oraz podważa wiarygodność systemu jakości. Brak reakcji pokazuje, że organizacja nie kontroluje własnych procesów.
- Anulować proces akredytacji – to reakcja skrajna. Samo stwierdzenie niezgodności nie oznacza, że nie da się ich usunąć; zwykle oczekuje się działań naprawczych i przedstawienia dowodów poprawy.
- Złożyć skargę na audytorów – może być uzasadnione tylko w szczególnych sytuacjach proceduralnych, ale nie rozwiązuje merytorycznego problemu niezgodności. W kontekście pytania właściwa jest reakcja rzeczowa: korekta dokumentacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "niezgodność", "audyt" i "dokumentacja", najczęściej sprawdzana jest umiejętność wskazania działań: korekta → udokumentowanie → przedstawienie dowodów.
