Wymiar na rysunku technicznym składa się z kilku elementów: linii wymiarowej, pomocniczych linii wymiarowych, znaków ograniczenia (np. groty), oraz liczby wymiarowej. Normy z rodziny ISO 129 (w tym PN-ISO 129:1996 oraz PN-EN ISO 129-1:2020) porządkują te definicje i wskazują zasady wykonywania oraz rozmieszczania wymiarów tak, aby rysunek był czytelny.
Z podanego kontekstu wynika, że normy precyzują przede wszystkim odstępy i prowadzenie linii, np. minimalną odległość linii wymiarowej od zarysu przedmiotu, minimalną odległość między równoległymi liniami wymiarowymi oraz to, o ile należy przeciągać pomocnicze linie wymiarowe poza linię wymiarową. To są wymagania, które da się stosować niezależnie od tego, czy wymiar wynosi 30 mm czy 300 mm.
Natomiast długość samej linii wymiarowej nie jest w tym ujęciu parametrem wynikającym wprost z wartości wymiaru A (np. "2×A"). W praktyce długość linii wymiarowej jest konsekwencją położenia pomocniczych linii wymiarowych i musi umożliwiać:
- umieszczenie znaków ograniczenia,
- czytelne zapisanie liczby wymiarowej nad linią,
- zachowanie przejrzystości rysunku i uniknięcie kolizji z innymi oznaczeniami.
Stąd odpowiedzi liczbowe typu 15 mm, 30 mm, 45 mm czy 60 mm mogą kusić "prostą regułą", ale bez jednoznacznej reguły normowej dotyczącej minimalnej długości linii wymiarowej nie da się poprawnie wywnioskować tej wartości wyłącznie z A=30 mm. Najbezpieczniejszą strategią egzaminacyjną jest rozróżnianie: norma podaje minimalne odstępy i zasady prowadzenia linii, a długość linii wymiarowej dobiera się do geometrii i czytelności zapisu.
