W pytaniu oceniana jest poprawność zestawienia sytuacji pacjenta z informacją, czy w danym przypadku wymagane jest skierowanie. W praktyce organizacji świadczeń w Polsce rozróżnia się m.in.:
- kontakt z lekarzem podstawowej opieki (lekarz rodzinny) – jest to zwykle pierwszy poziom kontaktu z systemem i nie wymaga skierowania,
- świadczenia stomatologiczne – pacjent może zgłosić się do stomatologa bez skierowania,
- poradnia specjalistyczna (np. kardiolog) – w typowym modelu świadczeń publicznych dostęp jest na podstawie skierowania,
- leczenie szpitalne planowe (np. operacja) – przyjęcie do szpitala na zaplanowany zabieg jest co do zasady poprzedzone skierowaniem/kwalifikacją.
Dlatego odpowiedź "Tabela jest prawidłowa" jest zgodna z logiką organizacyjną systemu: im wyższy poziom specjalizacji i bardziej zasobochłonne świadczenie (specjalista, szpital), tym częściej występuje formalny wymóg skierowania.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ negują zapisy tabeli w miejscach, które w typowym ujęciu nie wymagają skierowania ("zgłoszenie się do stomatologa" lub "zgłoszenie się do lekarza rodzinnego") albo błędnie sugerują brak konieczności skierowania na operację szpitalną. W praktyce pacjenci mogą mylić te zasady z wizytami prywatnymi (gdzie skierowanie zwykle nie jest wymagane do rejestracji), jednak pytanie dotyczy ogólnej reguły organizacyjnej przedstawionej w tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj tabelę jak regułę "POZ i stomatologia – bez skierowania; specjalista i leczenie szpitalne – zwykle ze skierowaniem". Jeśli w pytaniu nie ma doprecyzowania wyjątków, oceniaj odpowiedź wprost względem podanej tabeli.
