Przekładnia planetarna (epicykliczna) nie jest "jednym kołem zębatym", tylko układem współpracujących elementów. Typowo wyróżnia się: koło słoneczne (centralne), satelity (koła pośrednie), wieniec (koło z uzębieniem wewnętrznym) oraz jarzmo (nośnik satelitów). Ta konstrukcja sprawia, że w zależności od tego, który człon jest napędzany, a który hamowany/blokowany, zmienia się kinematyka układu.
Dlatego stwierdzenie "Przekładnia planetarna pozwala na zmianę kierunku momentu obrotowego" należy rozumieć jako możliwość uzyskania zmiany kierunku obrotów na wyjściu (rewersu). W praktyce osiąga się to przez odpowiednie unieruchomienie jednego z członów i przekazanie napędu na inny (w pojazdach realizują to elementy cierne: sprzęgła i hamulce). Sama przekładnia, dzięki swojej budowie, daje więc możliwość pracy w różnych trybach, a nie tylko w jednym, stałym przełożeniu.
- Stwierdzenie "Przekładnia planetarna składa się z jednego koła zębatego" jest fałszywe, bo opisuje przekładnię jako element pojedynczy, podczas gdy istotą przekładni planetarnej jest współpraca kilku kół oraz jarzma.
- Stwierdzenie "Przekładnia planetarna jest najczęściej stosowana w samochodach do przenoszenia napędu od silnika do kół" jest mylące: przekładnia planetarna bywa kluczowa w automatycznych skrzyniach biegów, ale "przenoszenie napędu od silnika do kół" obejmuje wiele układów (sprzęgło, skrzynia, wały, przekładnia główna, mechanizm różnicowy). To zbyt ogólne i nie oddaje typowej roli planetarki.
- Stwierdzenie "Przekładnia planetarna nie zwiększa momentu obrotowego" jest fałszywe, ponieważ przy redukcji prędkości obrotowej (odpowiednim przełożeniu) moment na wyjściu może wzrosnąć — tak jak w innych przekładniach. To, czy moment rośnie, zależy od przełożenia i strat, a nie od samej etykiety "planetarna".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "zasady działania", szukaj odpowiedzi mówiącej o różnych trybach pracy wynikających z blokowania/nastawiania członów, a nie o pojedynczym kole lub o zbyt szerokim uogólnieniu zastosowań w pojeździe.
