W sterylizacji wyrobów medycznych pierwszym kryterium doboru procesu jest zawsze informacja z instrukcji producenta (IFU) dotycząca dopuszczalnej metody reprocessingu. Jeżeli producent narzędzi chirurgicznych zaleca sterylizację parą wodną, to oznacza, że materiał i konstrukcja narzędzi są przeznaczone do obróbki w autoklawie, a personel powinien wybrać program odpowiadający cyklowi parowemu.
Dlatego prawidłowy wybór to program typu "Para wodna" z parametrami podanymi w odpowiedzi (134°C / 3 min). W praktyce parametry cyklu (temperatura i czas ekspozycji) muszą być zgodne z tym, co jest walidowane dla danego urządzenia i dopuszczone dla danego wsadu, ale na poziomie tego pytania kluczowe jest dopasowanie metody: para wodna.
- "Suche powietrze" 160°C/120 min – to sterylizacja suchym gorącym powietrzem, stosowana w innych wskazaniach (np. dla materiałów tolerujących takie warunki). Nie jest tym samym co sterylizacja parowa i nie wynika z zalecenia "para wodna".
- "Formaldehyd" 70°C/30 min – to metoda niskotemperaturowa, wykorzystywana dla części wyrobów wrażliwych na wysoką temperaturę. Jeśli producent wskazuje parę, nie ma podstaw, by przechodzić na formaldehyd.
- "Plazma wodoru" 55°C/45 min – w praktyce spotyka się sterylizację plazmową z użyciem nadtlenku wodoru, również jako metodę niskotemperaturową. Jest to inna technologia niż para wodna i wybiera się ją, gdy para jest niedopuszczalna lub niekompatybilna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści jest wprost podana zalecana metoda (tu: para wodna), nie "mieszaj" technologii. Najpierw wybierz właściwą metodę, a dopiero potem (w zadaniach bardziej zaawansowanych) oceniaj szczegóły: typ cyklu, dopuszczalny wsad, pakowanie oraz wymagania walidacyjne.
