W protetyce ruchomej kluczowy jest podział według sposobu przenoszenia obciążeń żucia. To właśnie rozróżnia protezy osiadające i nieosiadające i pozwala dobrać konstrukcję do warunków w jamie ustnej.
Odpowiedź "Proteza szkieletowa" jest poprawna, ponieważ proteza szkieletowa (częściowa) ma metalową konstrukcję i wykorzystuje zęby filarowe jako główne punkty podparcia. Dzięki podporom okluzyjnym i elementom retencyjnym (np. klamrom) istotna część sił jest przenoszona na zęby, a nie bezpośrednio na błonę śluzową, dlatego zalicza się ją do protez nieosiadających.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Proteza akrylowa" – typowa proteza z PMMA (zarówno całkowita, jak i wiele częściowych) jest osiadająca. Jej płyta opiera się na podłożu protetycznym i w dużej mierze przekazuje nacisk na błonę śluzową oraz wyrostek zębodołowy.
- "Proteza elastyczna" – protezy z termoplastów (np. poliamidowe) również zasadniczo działają jako protezy osiadające, bo stabilizują się głównie przez przyleganie do podłoża, a nie przez sztywne podparcie na filarach.
- "Żadna z powyższych" – jest błędna, ponieważ wśród podanych opcji znajduje się klasyczny przykład protezy nieosiadającej, czyli proteza szkieletowa.
Wskazówka egzaminacyjna: w treści szukaj słowa-klucza "nieosiadająca". To sygnał, że chodzi o konstrukcję opartą na zębach (filarach) i elementach podpierających, a nie o sam materiał płyty protezy.