W laboratorium chemicznym zagrożenie pożarowe bywa złożone: mogą palić się ciecze palne (np. rozpuszczalniki), elementy wyposażenia, a równocześnie mogą występować substancje reagujące z wodą albo wrażliwa aparatura. Dlatego przy doborze środka gaśniczego liczy się nie tylko skuteczność stłumienia płomieni, ale też skutki uboczne i ryzyko reakcji.
Gazowy środek gaśniczy jest w takich warunkach często uznawany za najbardziej odpowiedni, ponieważ:
- nie pozostawia osadu i zwykle minimalizuje szkody wtórne (ważne przy aparaturze i stanowiskach badawczych),
- może szybko ograniczyć proces spalania przez zmianę składu atmosfery w strefie pożaru lub oddziaływanie na mechanizm reakcji,
- zmniejsza ryzyko rozprzestrzenienia cieczy palnej, które może wystąpić przy niektórych metodach podawania środków ciekłych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze w ujęciu ogólnym dla laboratorium:
- Woda – może być niebezpieczna przy części odczynników (ryzyko reakcji, rozbryzgu, intensyfikacji zagrożenia) oraz może powodować duże szkody w wyposażeniu. Dodatkowo nie zawsze jest właściwa dla palących się cieczy.
- Piana gaśnicza – bywa skuteczna przy cieczach palnych, ale jest środkiem wodnym; w laboratorium może stanowić problem przy substancjach reagujących z wodą oraz powoduje zanieczyszczenie stanowisk i konieczność uciążliwego usuwania.
- Proszek gaśniczy – jest często skuteczny i "uniwersalny", jednak powoduje bardzo duże zabrudzenia, ogranicza widoczność w strefie działań i może uszkadzać aparaturę; w pomieszczeniach laboratoryjnych jest to istotna wada organizacyjna i techniczna.
W praktyce ratowniczej decyzja powinna wynikać z rozpoznania (co się pali, jakie odczynniki są w pobliżu, czy występuje napięcie, wentylacja, ryzyko toksycznych produktów spalania) oraz z zasad bezpieczeństwa własnego. W warunkach egzaminacyjnych odpowiedź "gazowy środek gaśniczy" najlepiej oddaje dążenie do skutecznego gaszenia przy minimalizacji szkód wtórnych w środowisku laboratoryjnym.
