W układach ze wzmacniaczem operacyjnym pracującym liniowo (czyli z ujemnym sprzężeniem zwrotnym) wzmocnienie nie wynika "samo z siebie" ze wzmacniacza, lecz jest w dużej mierze narzucone przez elementy w pętli sprzężenia zwrotnego. Ideą jest to, że część napięcia wyjściowego jest zawracana na wejście odwracające, co wymusza taki poziom napięcia na wyjściu, aby spełnić warunek pracy liniowej (bardzo mała różnica napięć między wejściami).
W przedstawionym schemacie rolę kluczową pełni rezystor Rf, czyli rezystor sprzężenia zwrotnego. Zmieniając jego wartość, zmieniasz "siłę" sprzężenia zwrotnego, a więc i uzyskiwany zysk (w praktyce: przy założeniu, że pozostałe elementy, w tym rezystor w torze wejściowym, pozostają stałe). W wielu klasycznych konfiguracjach (np. odwracającej) wzmocnienie jest powiązane ze stosunkiem rezystorów w torze wejściowym i w sprzężeniu, dlatego dobór Rf jest bezpośrednią metodą ustawienia wymaganego wzmocnienia.
- Rezystor Rf – poprawny, bo leży w pętli sprzężenia zwrotnego i jego wartość wpływa na wzmocnienie układu.
- Rezystor Rin – w praktyce także wpływa na wzmocnienie w typowych układach, ale zwykle jest traktowany jako element toru wejściowego; w tym pytaniu wskazano wybór pojedynczego elementu do konfiguracji zysku, więc kluczowy jest rezystor sprzężenia (Rf).
- Napięcie +Vcc – nie ustala wzmocnienia w pętli liniowej; wyznacza jedynie zakres możliwych napięć wyjściowych (ogranicza amplitudę i może powodować nasycenie), co nie jest tym samym co zysk.
- Wzmacniacz operacyjny – sam dobór typu WO wpływa na parametry (np. pasmo, offset, szumy), ale "konfiguracja zysku" w rozumieniu podstawowych układów odbywa się przez elementy zewnętrzne, przede wszystkim w sprzężeniu zwrotnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie mówi o ustawianiu wzmocnienia i widzisz rezystor między wyjściem a wejściem odwracającym, najczęściej jest to element sprzężenia zwrotnego, który służy do ustalenia zysku.
