Do publikacji zdjęcia w formie drukowanej kluczowe jest, aby plik zachował maksymalnie dużo informacji obrazu po obróbce: szczegóły, przejścia tonalne oraz dane o kolorze. Format TIFF jest powszechnie stosowany w fotografii i DTP jako format "master" do druku, ponieważ może zapisywać obraz bez kompresji stratnej (ewentualnie z kompresją bezstratną) i dobrze przenosi dane o wysokiej jakości, w tym większą głębię bitową oraz profile barw (ICC).
Format JPEG zwykle wykorzystuje kompresję stratną. Oznacza to, że część informacji jest nieodwracalnie usuwana, co przy ponownych zapisach i przy wymagających wydrukach może dawać artefakty (np. blokowość, utratę detalu w drobnych fakturach). JPEG bywa akceptowany do druku, ale nie jest najlepszym wyborem, gdy celem jest "najwyższa jakość" i zachowanie materiału źródłowego.
PNG jest formatem bezstratnym, ale historycznie jest mocno kojarzony z zastosowaniami ekranowymi (WWW, grafika z przezroczystością). Może dać bardzo dobrą jakość, jednak w typowych przepływach pracy fotograf–drukarnia częściej oczekuje się TIFF (lub PDF przygotowanego z odpowiednimi ustawieniami) niż PNG jako formatu produkcyjnego zdjęć.
GIF jest nieodpowiedni do fotografii i druku wysokiej jakości, bo ma istotne ograniczenia liczby kolorów (paleta), jest projektowany raczej do prostych grafik i animacji, a nie do płynnych przejść tonalnych typowych dla zdjęć.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy najwyższej jakości do druku/archiwum, wybieraj format kojarzony z brakiem strat i profesjonalnym przygotowaniem (TIFF). Jeśli mowa o szybkim udostępnieniu w sieci i małym rozmiarze, częściej pasuje JPEG.
