Wygładzanie lub polerowanie chemiczne wydruków 3D polega na częściowym rozpuszczeniu (albo zmiękczeniu) cienkiej warstwy powierzchniowej tworzywa. Gdy warstwa wierzchnia lekko się "upłynnia", drobne nierówności po warstwach druku mogą się zredukować, a po odparowaniu środka uzyskuje się bardziej gładkie wykończenie.
Tworzywem najczęściej kojarzonym z taką metodą jest ABS (akrylonitryl-butadien-styren), ponieważ ma praktycznie wykorzystywaną podatność na działanie wybranych rozpuszczalników, zwłaszcza acetonu (stosowanego m.in. w metodzie wygładzania oparami). Dzięki temu ABS bywa wybierany wtedy, gdy priorytetem jest uzyskanie gładszej, bardziej jednolitej powierzchni bez długotrwałego szlifowania.
Pozostałe odpowiedzi są typowo mniej trafne w tym kontekście:
- PLA (polilaktyd) – jest popularny i łatwy w druku, ale zwykle nie jest "klasycznym" materiałem do wygładzania acetonem; w praktyce częściej stosuje się obróbkę mechaniczną i powłoki (szlifowanie, grunt, lakier).
- PETG – ceniony za wytrzymałość i odporność, co często oznacza także mniejszą podatność na proste rozpuszczalnikowe wygładzanie; dobór środka jest trudniejszy, a efekty mniej przewidywalne.
- TPU – elastyczność utrudnia uzyskanie równomiernego efektu i kontrolę procesu; częściej dobiera się inne metody wykończenia niż typowe "chemical smoothing".
W praktyce egzaminacyjnej kluczem jest skojarzenie: chemiczne wygładzanie rozpuszczalnikiem najczęściej łączy się z ABS. Niezależnie od wyboru metody, należy pamiętać o wymaganiach bezpieczeństwa pracy z lotnymi rozpuszczalnikami (wentylacja, ochrona osobista, eliminacja źródeł zapłonu).
