Do pomiaru napięcia stałego na oscyloskopie wybiera się tryb DC (sprzężenie wejściowe DC). W tym ustawieniu sygnał z badanego punktu trafia na tor wejściowy bez "odcinania" składowej stałej, więc na ekranie zobaczysz rzeczywisty poziom napięcia (np. 5 V, 12 V) oraz ewentualne tętnienia nałożone na ten poziom.
Odpowiedź "Tryb AC" nie jest właściwa do pomiaru czystego DC, ponieważ sprzężenie AC zwykle realizuje się przez kondensator w torze wejściowym. Taki kondensator blokuje składową stałą, a przepuszcza tylko zmiany w czasie. W efekcie napięcie stałe zostanie "wyzerowane" i zobaczysz jedynie składową zmienną (np. tętnienia), co zafałszuje informację o poziomie DC.
Odpowiedź "Tryb GND" (masa/zero) służy do odłączenia badanego sygnału od wejścia i podania na tor wejściowy poziomu odniesienia. Używa się tego do ustawienia położenia linii zera na ekranie oraz do szybkiego sprawdzenia offsetu toru, ale nie jest to tryb pomiaru napięcia w badanym punkcie.
Odpowiedź "Tryb AUTO" bywa kojarzona z oscyloskopem, ale w praktyce najczęściej dotyczy wyzwalania (automatyczne wyzwalanie przebiegu), a nie przepuszczania składowej stałej na wejściu. Nawet jeśli oscyloskop oferuje automatyczne ustawienia, nie zastępuje to poprawnego wyboru sprzężenia, gdy celem jest wiarygodny odczyt wartości DC.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi o "napięcie stałe/offset/poziom zasilania", myśl o DC coupling. Gdy pytanie brzmi o "tętnienia/zakłócenia na zasilaniu", nadal często zaczyna się od DC, a dopiero dodatkowo analizuje składową zmienną (czasem pomocniczo przełącza na AC, ale to zmienia znaczenie pomiaru).
