Dobór technologii obróbki skrawaniem opiera się przede wszystkim na tym, czy dany proces pozwoli uzyskać wymagany kształt, wymiary i jakość powierzchni przy danych właściwościach materiału. Dlatego kluczowe są czynniki, które bezpośrednio zmieniają przebieg skrawania i możliwości uzyskania wymagań z rysunku technicznego.
"Twardość materiału" wpływa na skrawalność, zużycie narzędzia, dobór gatunku i geometrii ostrza oraz parametry (prędkość skrawania, posuw, głębokość). W praktyce zbyt twardy materiał może wymusić inne narzędzia, chłodzenie, a czasem inną metodę (np. dodatkowe operacje wykańczające).
"Kształt i wymiary części" determinują, czy sensowne będzie toczenie, frezowanie, wiercenie, rozwiercanie, planowanie itp. Geometria wpływa też na mocowanie, dostęp narzędzia, sztywność układu i liczbę operacji w marszrucie.
"Typ powierzchni po obróbce" (czyli wymagania dotyczące stanu powierzchni, np. chropowatości i dokładności) decyduje, czy wystarczy obróbka zgrubna, czy potrzebna jest wykańczająca, a czasem także obróbka o bardzo wysokiej jakości (np. dodatkowe docieranie lub szlifowanie po skrawaniu).
"Koszt surowca" dotyczy głównie decyzji zaopatrzeniowych i doboru półfabrykatu (np. pręt, odkuwka, odlew) oraz ogólnej kalkulacji kosztów. Może wpływać na opłacalność rozwiązania, ale nie jest parametrem, który sam z siebie opisuje wymagania technologiczne skrawania tak jak twardość, geometria czy wymagania powierzchni. W zadaniu chodzi o wskazanie czynnika, który nie jest bezpośrednim kryterium doboru technologii skrawania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach są zarówno cechy techniczne detalu (materiał, geometria, wymagania powierzchni), jak i element stricte kosztowy zakupu, to zwykle czynniki techniczne są kryteriami doboru procesu, a koszt zakupu materiału jest czynnikiem kalkulacyjnym na innym etapie.
