Przy budowie ścieżki spacerowej w obiekcie małej architektury krajobrazu celem robót ziemnych jest przede wszystkim uzyskanie właściwej niwelety (poziomu) i spadków, aby można było wykonać warstwy konstrukcyjne (np. koryto, podbudowę) oraz zapewnić odpływ wody. Z tego powodu najbardziej adekwatne są niewielkie wykopy i nasypy w celu wyrównania terenu – ingerencja w grunt jest ograniczona, a efekt odpowiada potrzebom ciągu pieszego.
Odpowiedź "Wykonywanie wykopów o dużej głębokości" nie pasuje do typowej ścieżki: tak duża skala prac jest charakterystyczna raczej dla fundamentowania, głębokich instalacji lub rozwiązań inżynierskich. W kontekście ścieżki powoduje niepotrzebne koszty, większą ilość urobku do wywiezienia/rozplantowania oraz potencjalne problemy z wodą i statecznością skarp.
Opcja "Wykonywanie nasypów o dużej wysokości" również jest zazwyczaj nieadekwatna. Wysokie nasypy wymagają projektowego podejścia do zagęszczenia warstw, zabezpieczenia skarp i kontroli osiadań. Dla ścieżki spacerowej standardowo dąży się do możliwie małych korekt terenu, a większe wyniesienia stosuje się tylko wtedy, gdy wynikają z koncepcji i warunków terenowych.
Stwierdzenie "Nie wykonuj żadnych robót ziemnych" jest błędne, bo nawet przy zachowaniu istniejącego ukształtowania terenu zwykle potrzebne są minimalne prace: wyrównanie kolein, zdjęcie humusu w pasie ścieżki, wykonanie koryta lub korekta spadku. Brak robót ziemnych często skutkuje nierówną nawierzchnią, zastoinami wody i szybszą degradacją ścieżki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "przygotowanie terenu pod ścieżkę", najczęściej chodzi o niwelację i małoskalne roboty ziemne, a nie o prace typowe dla ciężkiego budownictwa.
