Zabezpieczenia termiczne działają na zasadzie skutków cieplnych przepływu prądu. Gdy prąd jest zbyt duży przez dłuższy czas, elementy instalacji (przewody, styki, uzwojenia) nadmiernie się nagrzewają. Taki stan nazywa się przeciążeniem. Człon termiczny (np. bimetal w aparacie) ma bezwładność cieplną, więc nie reaguje natychmiast, lecz po pewnym czasie – zgodnie z charakterystyką czasowo-prądową. To jest pożądane, bo krótkie, niegroźne wzrosty prądu nie powinny od razu powodować wyłączenia.
Stwierdzenie "Zabezpieczenia termiczne chronią przed przeciążeniem prądu" jest więc prawidłowe, ponieważ przeciążenie prowadzi do przegrzewania i uszkodzeń izolacji oraz skrócenia żywotności urządzeń.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów:
- Przepięcia to zbyt wysokie napięcie (często impulsowe). Chroni się przed nimi zwykle ogranicznikami przepięć i właściwą koordynacją izolacji; człon termiczny nie jest przeznaczony do szybkiego ograniczania wzrostu napięcia.
- Zwarcie to gwałtowny, bardzo duży prąd o nagłym charakterze. Do tego potrzebne jest szybkie zadziałanie (np. człon elektromagnetyczny lub bezpiecznik topikowy). Zabezpieczenie termiczne jest zbyt "wolne", by było podstawową ochroną zwarciową.
- Utrata napięcia (zanik lub spadek) wymaga innych funkcji, np. przekaźników kontroli napięcia lub układów podtrzymania, a nie zabezpieczenia termicznego.
W praktyce spotkasz to np. w ochronie silników: przeciążenie powoduje przegrzewanie uzwojeń, więc stosuje się przekaźniki przeciążeniowe (termiczne) lub odpowiednio dobrane wyłączniki, które ograniczają ryzyko przegrzania.
