Indukcyjność L (w henrach, H) opisuje zdolność cewki do magazynowania energii w polu magnetycznym i przeciwstawiania się zmianom prądu. W wielu zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się cewki idealne oraz brak sprzężenia magnetycznego między nimi (czyli pomija się indukcyjność wzajemną). W takim standardowym przypadku można stosować proste reguły łączenia.
Połączenie szeregowe cewek oznacza, że przez obie cewki płynie ten sam prąd, a spadki napięć na cewkach sumują się. Dla elementów indukcyjnych prowadzi to do zależności, że indukcyjność zastępcza jest sumą indukcyjności składowych:
Lz = L1 + L2
Podstawiamy dane z treści:
Zatem:
Lz = 2 H + 3 H = 5 H
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 6 H — typowy skutek pomyłki rachunkowej lub dopisania "dodatkowego" składnika bez uzasadnienia w treści.
- 1 H — przypomina wynik z reguł łączenia równoległego (gdzie pojawiają się odwrotności), ale to nie jest połączenie równoległe.
- 4 H — najczęściej błąd arytmetyczny (2+3) albo mylenie z innym parametrem obwodu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu jest wyraźnie "połączone szeregowo", najpierw sprawdź, czy nie ma informacji o sprzężeniu (np. współczynnik k lub indukcyjność wzajemna M). Jeśli jej nie ma, stosuje się zwykłe sumowanie indukcyjności.
