Techniki koloryzacji różnią się przede wszystkim rozmieszczeniem jaśniejszych partii oraz charakterem przejścia tonalnego między odcieniami. W zadaniach z rysunkiem instruktażowym kluczowe jest odczytanie, czy rozjaśnienie jest rozproszone i miękkie, czy też tworzy wyraźny kontrast oraz czy występują odseparowane pasma.
"sombre" (soft ombre) daje efekt delikatniejszy i bardziej naturalny niż klasyczne ombre. Typowe jest subtelne rozświetlenie, często zaczynające się wyżej niż w mocnym ombre, ale bez ostrej granicy. Schemat najczęściej sugeruje miękkie cieniowanie i "stopniowanie" tonów.
"ombre" kojarzy się z bardziej wyraźnym przejściem: ciemniejsza góra i wyraźniej rozjaśnione długości/końce. Jeśli na rysunku przejście jest mocno kontrastowe albo widoczna jest niemal linia podziału, to częściej odpowiada ombre, a nie sombre.
"pasemek" nie rozpoznaje się po przejściu tonalnym na długości, tylko po obecności wielu oddzielnych, jaśniejszych pasm rozmieszczonych w określonych strefach. Schemat zwykle pokazuje separacje i powtarzalność pasm, a nie gładki gradient.
"flame balejaż" jest odmianą balejażu nastawioną na układ refleksów, zwykle mocniej "rysujący" rozświetlenie i kierunkowość, a nie jednolite cieniowanie całej długości. Na schemacie częściej widać plan refleksów niż prosty gradient.
Na egzaminie warto stosować prostą procedurę: (1) sprawdź, czy efekt jest gradientem czy pasmami, (2) oceń kontrast przejścia, (3) zwróć uwagę, gdzie zaczyna się rozjaśnienie. To pozwala odróżnić miękkie "sombre" od bardziej kontrastowego "ombre" oraz od technik pasm/refleksów.
